| 单词 |
Iroquois |
| 释义 |
Iroquois Ir·o·quois /ˈɪrəkwɔɪ/ noun 1. the Iroquois [P] a Native American tribe formerly living in New York State2. [countable] a member of this tribe —Iroquois adjective an Iroquois chief → see Cultural Note at native americanIr·o·quois nounSyllable |
| 随便看 |
- Lexicographical
- Lexicalization
- Keratinization
- Kinesitherapy
- Pet sitter
- Make so bold as to
- Starched
- Make a clean sweep of
- As so
- Buffalo bill
- Eutectoid
- Sens
- Arctic fox
- Intermeshed
- MEP
- Verifying
- Maturity value
- Typecasting
- Flamethrower
- Akathisia
- 14
- Natural fibre
- Autocar
- Chelonian
- Main engine
- 孝文帝既立,召田叔问之》鉴赏
- 孝文帝立,以为太尉勃亲以兵诛吕氏,功多;》鉴赏
- 孝文时[1],吴太子人见[2],得侍皇太子饮博[3].》鉴赏
- 孝文时,为燕相,至将军.》鉴赏
- 孝文本纪》鉴赏
- 孝景三年[1],吴楚反[2],上察宗室诸窦毋如窦婴贤[3],乃召婴.》鉴赏
- 孝景三年,吴楚七国反,吴使者至淮南,淮南王欲发兵应之.》鉴赏
- 孝景四年,立栗太子[1],使魏其侯为太子傅[2].》鉴赏
- 孝景帝三年正月甲子[1],初起兵于广陵[2].》鉴赏
- 孝景皇帝子凡十三人为王,而母五人,同母者为宗亲.》鉴赏
- 孝武时丞相多甚,不记,莫录其行起居状略,且纪征和以来[1].》鉴赏
- 孝王慈孝,每闻太后病,口不能食,居不安寝,常欲留长安侍太后.》鉴赏
- 孝的根本是守护父母的良心
- 孝笋严冬出
- 孝经
|